Vluchteling over de vloer

Voor een tijdschrift heb ik net een verhaal afgerond over de particuliere opvang van vluchtelingen in Nederland. Ik had het onderwerp zelf bedacht maar had toen nog geen idee van de onwil waarop ik zou stuiten. Vluchtelingenwerk wilde niet praten, COA wilde niet praten, Nidos wilde niet praten, mensen die een vluchteling onder dak hadden wilden niet praten en de vluchteling zelf al helemaal niet. Maar het is gelukt; het verhaal is af. 3000 woorden in totaal.

Mijn vraag was simpel : waarom zou een mens zijn huis openzetten voor een wildvreemde vluchteling? Wie doet dat, en waarom? Ik zou een paar gezinnen zoeken die hun huizen hadden opengezet maar nog niemand onderdak hadden en een paar gezinnen die al opvang boden. Dat moest niet moeilijk zijn, leek me. Het blad in kwestie vond het een prachtig idee: het liefst wilde het complete vluchtelinggezinnen, en ze moesten natuurlijk ook op de foto willen. En degenen die voor de opvang zorgden, moesten wel in de doelgroep passen, en bovendien een beetje fotogeniek zijn. Ik was nog maar net begonnen, of ik kreeg het al wat benauwd. Want een flink aantal oproepen in de social media hadden nog tot niets geleid en ik had inmiddels ook dat het COA  niet aan de particuliere opvang wilde. Waren er eigenlijk wel gezinnen met vluchtelingen over de vloer? Maar intussen zaten BN’ers bij Pauw blij te verkondigen dat zij iemand in huis zouden nemen zodra de politiek daarom zou vragen en in hetzelfde programma kondigde Joël Voordewind van de CU aan dat het snel geregeld zou zijn. We zouden er zelfs een financiële vergoeding voor krijgen. Maar er gebeurde niets.

Wie heeft er een vluchteling in huis? Dat is de particulier die zelf het initiatief neemt, weet ik nu. Hij komt iemand tegen uit een AZC die daar weg wil of weg moet, hij stuit op een wanhopige uitgeprocedeerde asielzoeker die op straat staat, en neemt hem uit de goedheid van zijn hart in huis. Hij wil niet in de publiciteit en beschermt ‘zijn’ vluchteling als een pitbull. Vorige week sneerde staatssecretaris Dijkhof dat al die BN’ers die zogenaamd iemand in huis zouden nemen, dat nog steeds niet gedaan hebben. Geen wonder, het COA werkt niet mee. Particuliere opvang geeft maar chaos, is de gedachte. Vreemd, als je bedenkt dat de politiek vorige week besloot dat alleenstaande mannelijke vluchtelingen maar het beste op straat gezet kunnen worden, aangezien de opvanglocaties vol zitten. Intussen meldden 7.000 mensen zich via de Facebookpagina Ik ben een gastgezin voor een vluchteling als serieuze kandidaat voor opvang in hun eigen huis. Ze zijn er klaar voor maar wachten vergeefs op hun eerste gast.

Mijn verhaal is af maar ik ben nog lang niet uitverteld. Er was zoveel dat ik niet in dit stuk kwijt kon, dat ik er eigenlijk nog minstens drie verhalen over zou moeten schrijven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.