No cure no pay

Binnenkort ga ik naar Costa Rica. Een land waar ik al jaren heen wil, maar tot nu toe is het er niet van gekomen. En zo reageren veel mensen: “Oh, daar wil ik ook al zo lang heen, lijkt me fantastisch!” Dus: idee voor een verhaal. Ik ga kijken hoe het er is en schrijf er een mooi stuk over. Verdien ik meteen een beetje vakantiegeld terug. Maar reisverhalen zijn moeilijk te slijten. Opdrachtgevers nemen de reiskosten al lang niet meer op zich en hoofdredacteuren schrijven de mooiste verhalen vaak graag zelf, zie ik geregeld. Gelijk hebben ze natuurlijk. Een lastige klus is het ook wel, want je moet er ook het beeld bij leveren. En in dat beeld mag je lief dan natuurlijk niet staan, dus gezellige vakantiekiekjes zijn er amper bij.  En ook bij deze doe-het-zelf-fotografie wil de opdrachtgever kwaliteit zien. Zo ook de hoofdredacteur die ik benader. Het beeld moet er wel echt in knallen, vindt hij. Niveau National Geographic. Oei, dat wordt niet gemakkelijk en dat realiseert mijn opdrachtgever zich ook. Dus hij neemt de gok liever niet. Toch zou hij Costa Rica best in zijn blad willen. Hoe lossen we dit dus op? No cure no pay. Een merkwaardige term, want een journalist zorgt met een verhaal zelden voor genezing, maar toch rukt hij op in de journalistiek. Schrijf jij je verhaal maar, we zijn in principe geïnteresseerd, maar als het niet goed genoeg is, nemen we het niet. Ik ga akkoord. Jammer? Nee, ik vind het wel wat. Het geeft niet alleen de opdrachtgever de mogelijkheid mijn werk straks niet af te nemen, het biedt mij ook de vrijheid om tijdens mijn vakantie te besluiten dat ik het stuk toch maar niet schrijf. En mijn lief op elk kiekje te zetten.